قــا فـــیـــه

!!آپ- خرما- پنیر

ghafeye — Fri, 28 Aug 2009 20:48:18 GMT

ای ناله پیر خانقاه از غم تو ای گریه طفل بی گناه از غم تو

افغان خروس صبحگاه از غم تو آه از غم تو هزار آه از غم تو (رودکی)

سلام...

اول- سرنوشت غم انگیز یک روزنامه... از سردبیری احمد شاملو تا ... احمد شاملو در طی فعالیت مطبوعاتی خود در موسسه کیهان، روزهای پنجشنبه، در ستونی، مطالبی را از زندگی خود می نگاشت. از جمله «نخستین تجربه های زیستن با مرگ»:

... شب مرگ بابابزرگ، ناگهان مادرم با رنگ و روی پریده وَ حال و وضع آشفته به اتاق ما پرید. صغری و گُماشته رفته بودند دکتر را از هر جا که هست پیدا کنند. از بچه ها هم فقط من یکی بیدار بودم... مادرم مثل اینکه توی خواب راه می رفت، پرید توی اتاق و بعد مثل اینکه یکهُو موضوع به یادش آمده باشد، دو دستی زد توی سرش و چنگ انداخت توی موهایش و با فریاد خفه ای گفت:« پدرم داره از دست می ره. خدا جان چه کار کنم؟»... و من که از حالت غیر عادی اش تعجب کرده بودم، تازه متوجه قضایا شدم. بغلش کردم و گفتم: «چیزی نیست مامانم!.. خوب می شه!»... مادرم نگاهی غریب وار بهم کرد و اِنگار که می خواست یقین کند که مَنو عوضی نگرفته، با لحنی جدی گفت:« خُب! مرد این خونه تو هستی دیگه! بگو ببینم حالا چی کار کنیم؟»... با این حرفِ مادرم، دیواری بالا آمد که دنیای بچگی من پشتش ماند و مُرد!... احساس خستگی عجیبی کردم و در جواب مادرم گفتم:« ناراحت نشین مامانم! یه گوسفند نذر ابوالفضل کنین!» و... (ادیسه بامداد/ ص 33- 43)

دوم- بخوانید: - همدردی با ابلیس

- در ستیز با شعر!

سوم- «روضه هابیل»... یادم است سالها پیش فیلم کوتاهی می دیدم که در ابتدایش نوشته بود:«تقدیم به آنها که هیچ چیز تقدیمشان نمی شود!» و این نوشته حتی از خود فیلم برایم جالب تر بود!...این غزل هم تقدیم به همان ها که...

بمان امشب برایت از غم یک ایل می خوانم

بمان امشب که فرصت نیست با تعجیل می خوانم

تو تصویر زلال آیه های نور و بارانی

بمان! امشب تو را تا صبح با ترتیل می خوانم

تو در گهواره با سودای موسی همسفر بودی

برایت از وداع مادری با نیل می خوانم

و مریم از نگاه تو هنوز آبستن است...آری!

من از عمق نگاهت واژه «جِبریل» می خوانم

تو را گاهی به یاد گریه های هاجری مسکین

و گاهی «هم صدا با حلق اسماعيل» می خوانم

که من راوی بی همتای غم های نخستینم

بمان امشب برایت روضه هابیل می خوانم

* * *

«مسیحای من ای ترسای پیر پیرهن چرکین»

به یادت هر«زمستان» تا سحر انجیل می خوانم

مرداد ۸۸

پ ن: مسیحای "جوانمرد" من ای... اخوان بزرگ مرا خواهد بخشید!

آپ در مایه دشتی

ghafeye — Mon, 20 Jul 2009 16:21:18 GMT

اول:

از کوچه روزمره گی(علی چپ سابق!) با شما حرف می زنم. سلام... این چند تا دو بیتی و رباعی را دریابید... لطفا!

گر چه آتش بر تن و پیراهن است

شعله های لاله دامن دامن است

با صدایی گرم و لبریز از غرور

باز می گویم که «لیلی با من است»

من آن شب دست دل کاری ندادم

تن پتیاره را یاری ندادم

گرسنه سر به بالینم نهادم

سه تارم را به سمساری ندادم

سال ما را صفا زمستان است

فصل گل های ما زمستان است

صحبت از سبزه و صنوبر نیست

هر چهار فصل ما زمستان است

از آن همه خاطرات بر جا مانده

یک عکس فقط برای فردا مانده

سجاده ترمه در کمد غمگین است

تسبیح پدر بزرگ تنها مانده

یک پیری و یک جوانی و دیگر هیچ

یک ثانیه جیغ آنی و دیگر هیچ

پایان شگفت عمر شاید این است

یک ترمز ناگهانی و دیگر ...

دوم:

دیگر قرار نیست صدایش را از رادیو بشنویم. وب شخصی اش هم - سر گذر- مسدود است. همه اینها تنها به جرم...

تو صدای منتشر خدا بودی

در جان ما نشستی

صدای منتشر خدا

شعر شد

غزل شهریار شد

علی ای همای رحمت...

صدای منتشر خدا،

که تنها یک چاپ

منتشر شده

کلیه حقوق برای مولف

محفوظ است!

(صبح روز سیزدهم- سهیل محمودی)

و در ادامه مطلب:

آشنا می نمایی غریبه ...

فاطمیه ... ابر و باران

ghafeye — Fri, 22 May 2009 20:50:18 GMT

فاطمیه اول: دیروز، زن همسایه مان وسط کوچه، خورد زمین!

آن هم جلوی چشم مردها... زیر باران... دیروز... همین موقع ...

فاطمیه دوم: این هم نامه سرگشاده ای است که سال پیش به بانویی نوشته بودمش.چندی پیش از لابلای نوشته هایم یافتمش. هر چه است محصول یک روز صبح تا شب تنهایی پادگانی است. آن هم از نوع جمعه اش! هرچند که اگر بخواهم همین نامه را دوباره بنویسم، جور دیگری می نویسم! البته ایشان هیچ وقت جواب این نامه را ندادند!

سلام بانو ... دیری است که سخت دلتنگتان شده ایم و عجیب نیست که هر کودکی، موقع دلتنگی، به یاد مادرش بیفتد. دیری است که در کوچه های تنگ و تاریک تاریخ گم شده ایم. از دوری تان سخت مستاصل و کلافه ایم. گفته بودید گوشه چادرتان را محکم بگیریم و مبادا رهایش کنیم که رهاکردن همان و گم شدن همان! ولی زرق و برق ویترین های این خیابان ها چنان به چشم مان آمد که تا به خود آمدیم، گم شده بودیم. می توانستیم با شما بمانیم... در فدک و در سایه سار نخلستان تنهایی پدر ... ولی نشد! ... نشد! ...راستی چندی «پیش هشتم ماه مارس» بود. یکی گفت امروز «روز جهانی زن» است! گفتم هشت مارس بماند برای«اوریانا فالاچی»! هشت مارس از بیوه زنان غزه بی خبر است. هشت مارس نمی داند نوعروس کفن پوش عراقی یعنی چه!؟ باید به دنبال ردپای تنهایی های بانویی بود که به دور از تعصبات قومی، ملی و جنسیتی، نه تنها فکر زن، که به فکر انسان تنهای امروز باشد. انسانی با تمام صفات انسانی امروزی! شیعه چنین بانویی را دارد! وقتی شما «سیده النساءالعالمین» مریم و آسیه و سارا و هاجر هستید، دیگر نیازی به هشت مارس نیست. راستی ... بهار 87 هم از راه رسید. در باغ قدم می زنیم. بوته های یاس به قنوت برخاسته اند. ما تاب دیدن شکوفه ها یاس را نداریم. قنوت این گلها بوی «الهی عجل وفاتی سریعا» می دهد. اما کمی آن طرف تر شاخه های نرگس جوانه زده اند و ما پس از سالهای سال زمستان و یخبندان در انتظار شکوفایی نرگس این باغیم! والسلام ...

... و باران در راه است

بعد مرگم- ای نمی دانم که - باران کن مرا...(م-سرشک)

«ابر و باران»

دوست داری ابر باشی تا تو را باران کنند؟

قطره باشی بشکفی بر شیشه ها مهمان کنند

دوست داری مرز بین لحظه ها را بشکنی

گاه جای این شوی و گاه جای آن کنند:

دوست داری بار دیگر «حضرت آدم» شوی

تا بهشت جاودان را بر سرت ویران کنند

لحظه ای «حوا» شوی، دستان «بوسفیان» تو را

زنده زنده در میان خاک ها پنهان کنند

یا نه «یوسف» باشی و از خیر دنیا بگذری

شاعران پیراهنت را بر تن «عثمان» کنند

کیسه های آرد دیشب دوش مولا را شکست

بیوه گان و کودکان «کوفه» از آن نان کنند

آه از آن ساعت که در تاریکی آن نیمه شب

کوله بار درد او را راهی «تهران» کنند

با چه وجدانی توانستند در بازار بورس

«کیسه های آرد» او را «کیسه سیمان» کنند؟

اهل بیت شعر دیگر از رمق افتاده است

تا بشر- این اژدها را- اندکی انسان کنند

بی خیال آدم و حوا و فرزندانشان

دوست داری ابر باشی تا تو را باران کنند

اسفند87

پ ن۱: دوبیتش را ننوشتم! به همین مناسبت از خودم عذر می خواهم!

پ ن۲: بازگشت ماهی قرمز کوچولو ...آن هم راس ساعت دلتنگی!

این حرف ها هم تشنه اند!

ghafeye — Tue, 21 Apr 2009 20:59:18 GMT

آزمودم جوانی را:

پیرمردی با «سوند»

در بستر بیماری!

کف دست

گونه ای اشک آلود

دو یار دیرینه!

صندلی چوبی

محراب شگفت تاریخ

با پادرد مادر!

* * *

آینه ای رو به «مرگ»:

«گرم» شد

زنده شد!

راهی...

ghafeye — Sat, 28 Mar 2009 20:48:18 GMT

سرنوشت:

همرهم، باز آی و ره، از عابری گمراه پرس

تا بدانی سرزمین آرزوهایت کجاست

زود باز آ، دیگری ترسم که ویرانش کند

سرزمین تو دل دیوانه رسوای ماست

(نصرت)

راهی ام!

تا سرزمین های راه راه!

تا وداعیه!

راهی ام

از راهی

به راهی دیگر!

گل مرا

از خاک جاده ها سرشته اند

من

اصالتن

بچه ناف جاده ام!

"راهی" ام!

پیشانی ام را

برای نمازهای شکسته

چشمانم را

برای نگاه های واپسین

دستانم را

برای تکان های وداع

پاهایم را

برای کوچ

و زبانم را

برای "خداحافظی"

آفریده اند!

ل ۲۱ ح

شهریور87 - (رمضان)

پ ن:سفری در پیش بود، سفری بس دور و دراز... و "آن" شد که "این"شد!! هر چند که مفهوم بسیار تکراری به نظر آید. سفر باید تا...

او با فریاد من آشنا بود ، من با سکوت او!

ghafeye — Mon, 16 Mar 2009 16:32:18 GMT

سر نوشت: به نام خدا خسته ام دوستان

به جان شما خسته ام دوستان...

«بیهوده...»

بیهوده است دیگر

او زنده نیست… مُرده

شادی کنید مردم

شاعر شکست خورده

امشب شکست خورشید

دل، آرزو ندارد

این آخرین غروب است

فردا طلوع ندارد

تاوان این ستم را

باید شما ببینید

از این بهار، مردم

قحطی فقط بچینید

با آب چشم شاعر

ماندید و خو گرفتید

اول نماز خواندید

بعدن وضو گرفتید

ما از تبار بغضیم

فریادمان سکوت است

این پاره پاره، دل نیست

این تار عنکبوت است

اردیبهشت و خرداد

مارا چه کار باشد؟

پاییز برگریزان

ما را بهار باشد

سیب و سه تار و ساعت

بیت و ردیف و دفتر

بیهوده است … مرده

او زنده نیست دیگر

اسفند۸۷

این پست، دوتا خواننده جدید هم داره! ماهی قرمزهای کوچولویی را میگویم که دوساعت پیش خریدم! یکیشون سه پره ... و اون یکی دوپر! دارن توی تنگ کنار اسپیکر، با آهنگ «دودک نوازی ژیوان گاسپارین» می رقصن! برق می زنن! الان پایین آب هستن...اما دیر یا زود میان بالای آب! دارن حرف می زنن! گوش کنین:

دو پر: به نظرت عمق این تنگ چقدره؟!

سه پر: چه میدونم! لابد به اندازه دست گربه!

دو پر: پس کارمونو ادامه بدیم!

سه پر:آره رفیق! موافقم! ... آب ... آب... آب...

تلافی

ghafeye — Fri, 20 Feb 2009 16:19:18 GMT

اول: نفس عمیق

لبخند سردی به لب داشت و به صندلی چرخدارش تکیه داده بود. دیگر به هیچ چیز دیگری فکر نمی کرد. نه دیروز و نه ... فردا. چشمانش را بست و سعی کرد فقط نفس بکشد. نفس عمیق! حس خوبی داشت. گویی از نو متولد می شد. لحظه ای بعد سرش را روی میز گذاشت و آرام... آرام...خوابش برد. بوی گاز در همه جای خانه پیچیده بود.

دوم: مادر

دخترک، آرام و ساکت، به سکوی سرامیکی لم داده بود. مادر، سطل آب را روی سر دخترک خالی کرد. موهای طلایی دخترک زیر آب تاب می خورد و می درخشید. مادر، با دیدن این منظره ، بغضش ترکید و صورت سرد و رنگ پریده ی دخترک را غرق بوسه کرد. او، از حقوق همین غسالی ، دخترک را بزرگ کرده بود.

سوم: قلندر

چند هفته ای بود که دیگر از خانه بیرون نمی آمد. با گذشته اش خیلی فرق کرده بود. اصلن انگار همان آدمی نبود که یک محل، از دستش شاکی بودند. اما حالا دیگر کاری به کار کسی نداشت. سوسک ها و کرم ها در دهان و بینی و چشمان متلاشی اش می لولیدند. بوی گند و تعفن در همه جای خانه پیچیده بود.

چهارم: آناهیتا

... پاک شد!

پنجم: مردی که در غبار گم شد!

شله زرد نذری را از دخترک گرفت و در را بست. به گوشه ای لم داد و مشغول خواندن کتاب شد. ساعاتی بعد، همچنان غرق کتاب بود. بی آن که بداند، خون دماغ شده بود... خون خشک شده روی گونه مرد، هوای نیمه تاریک اتاق، اتاق دود آلود از سیگار، شمعدانی زرد و پژمرده لب پنجره و ته سیگاری هایی که مرد ، ناخودآگاه روی شعله زرد چپانده بود. دیگر به فصل آخر رمان رسیده بود: "مردی که در غبار گم شد/ نصرت"

* * *

پ ن: نوشته های فوق، نه مینیمال است، نه طرح، نه داستانک، نه کنت و نه هیچ چیز دیگری! اصلن...همین: "هیچ چیز" است! شما هم به چشم "هیچ چیز" بخوانیدش!

!ICU

ghafeye — Wed, 04 Feb 2009 19:23:18 GMT

زمستان سال پیش بود که از رمق افتاد!

احمد عزیزی را می گویم!چه واژه نحس و خوفناکی شده این آی سی یو! این روزها کسی از او یاد نمی کند! تلوزیون، روزنامه...هیچ کس! اصلن در میان اخبار ولو شدن ماهواره امید به هوا، بحران اقتصادی، فضولی در جزئی ترین اتفاق کشورهای دیگر، قطع پیامک های برنامه نود و... بیماری یک شاعر چه اهمیتی دارد!؟ آخرین بار در اینجا خواندم که وضعش... منتظر احمد عزیزی هستیم، با آن خال روی گونه اش و مثنوی های قشنگش!

تنفس، نا منظم بود و نبضش بی امان می زد

تپش های پر آشوبش، گهی یک در میان می زد

"محرک های حسی" را، دگر پاسخ نمی دادش

که شاعر آسمانی بود و دم، از آسمان می زد

دلم تا صبح، در طول کریدور، مثنوی می خواند

ولی، " کورتکس مغزش"، بر دلم زخم زبان می زد

و دیشب، مثنوی هایش، چنان" ای کاروان..." خواندند

که گویی دوری اش، نیشی به " مغز استخوان" می زد ( 1)

زمستان بود و شاعر از رمق افتاده بود اما

"بهار عارضش خطی به خون ارغوان" می زد ( 2)

پا نوشت:

1- ای کاروان، آهسته ران کارام جانم می رود .../ ... گویی که نیشی دور از او بر استخوانم می رود (سعدی)

2- بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایبان دارد / بهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد (حافظ )

رباعی

ghafeye — Thu, 22 Jan 2009 14:05:18 GMT

سه تار

من، آن شب، دست دل کاری ندادم

تن پتیاره را یاری ندادم

سرم را گشنه بر بالش نهادم

سه تارم را به سمساری ندادم

دی ۸۵

جناب سرگرد

ghafeye — Fri, 16 Jan 2009 18:10:18 GMT

این عین متنی است که یک سال پیش در دفترم نوشته ام! آشفتگی جملات از عجله ای است که موقع نوشتم داشته ام:

امروز،جمعه ۵/۱۱/۸۶ است! تعطیلی چیز خوبی است! می توانم به کارهای عقب افتاده خودم برسم. دیشب، در میدان تیر، شلوار خاکی ام حسابی گلی شد.باید بشورمش! سخت نیست ها! اما... همچین که دستت را به زیر آب می بری، از شدت سرما، دست می خواهد منفجر شود! وای از این سرمای ستمگر! بعلاوه آب سرد، دیر کف میکند و باید کلی مچ بزنی! قربانت بروم جناب آقای لباسشویی! وای...باید ناخن هایم را هم کوتاه کنم.خیلی دراز شده اند!...ولی هیچ کدام از این ها، نشد! دژبان آمد و گفت، بیا بریم، جناب سرگرد کارت داره! سرگرد امروز افسر جانشین پادگان است، بنابراین در پادگان مانده است.داخل شدم. احترام کردم. اطاق سرگرد، حسنی که دارد این است که می توانی خودت را در یک آینه بزرگ ببینی! کمی پیر شده ام! سرگرد دارد سریال "شب دهم" را نگاه می کند! وقتی این سریال چند سال پیش پخش می شد، فکرش را هم نمی کردم که یک روز بخواهم، در چنین وضعی دوباره آن را ببینم!...سرگرد از من می خواست یک سری نامه را برایش مرتب کنم. من واقعن تعجب می کنم! اینها حداقل 5 سال دانشکده افسری خوانده اند، اما چهار تا فعل و فاعل را نمی توانند کنار هم بچینند! به هر حال...از کجا معلوم!؟ شاید بخواهد بفرستد مرخصی! انصافن سرگرد خیلی بهم لطف دارد! هر چند رژه و تیراندازی کار خودش را میکند! کف پاهایم بدجوری درد می کند! فکرش را هم نمیکردم روزی برسد که بخواهم با تم دشتی زرده ملیجک "ابوالحسن خان صبا" رژه بروم! دیشب موقع تیراندازی، باز هم قنداق این ژسه لعنتی لگد زد! زیر چشمم می سوزد! ...این روزها، تنهاترین آدم کره زمین،منم!...کتاب چیزخوبی است! و تنها کتابی که اتفاقی، از تبریز آوردم:میعاد در لجن/نصرت رحمانی:

در پرسه شبانگاهی/بر جاده های پرت مه آلود/چون برگهای مرده پاییز/در زیر پای رهگذر مست لحظه ها /تسلیم می شدیم/ لگدکوب می شدیم/ نابود می شدیم...

پ ن۱: درج هر گونه نظر با مضمون" عیبی نداره - الان مرد شدی - قدر خونه و لباسشویی رو میدونی و..." ممنوع بوده و از متخلفین به شدت دلگیر خواهم شد! پ ن۲: می خواهم بروم، موهایم را از ته بزنم! مثل پارسال...