چنانچه پیشتر نیز نوشته بودم، این وبلاگ  دیگر به واپسین نفس های حیات مجازی خود نزدیک شده است.با قطعه شعری از" م سرشک " این وب را به بایگانی خاطرات می سپاریم.

 دل فرازو سربه زیر باشید!

 تاکجا می برد این نقش به دیوار مرا

تا بدانجا که فرو می ماند

چشم از دیدن و لب نیز زگفتار مرا

در فضایی که مکان گمشده در وسعت آن

می روم سوی قرونی که زمان برده ز یاد

گویی از شهپرجبریل در آویخته ام

یا که سیمرغ گرفته است به منقار مرا

تا کجا می برد این نقش به دیوار مرا...