پرواز...

 

 به یاد لحظه سرخ سپهر پروازم

که دل به تیر و کمان زمانه می بازم

 

شبیه اسب سفیدی از این زمین سیاه

به ابتدای طلوع ستاره می تازم

 

کبوترا ! تو در آنجا سه گاه خون خواندی

من هم پرنده ام اما گرفتعه آوازم

 

تو سر سرخ سفر را به آسمان گفتی

به من بگو که چگونه بگویم این رازم

 

به قطره قطره ی اشکم ستاره خواهم کاشت

" نماز شام غریبان چو گریه آغازم "

                ****

حالا که این بغض به دل کهنه گشته نو

چون در بهار گریه آن شاخه های مو

 

با ترسی از سکوت شب آلود کوچه ها

در جستجوی چهره آشنا و چو

 

آن کودک گمشده در اضطراب شهر

در حلقه تمسخر بیگانه گشته هو

 

من، این ضمیر خسته سالهای دور

آن سالهای کهنه که گفتیم سال نو

 

برگشته تا دوباره نهاد خبر شود

من، آمده دوباره دلالت کند به تو

 

من آمده خسته و بی های و هو و حیف

از تو فقط " ت" مانده و " واو" و خیال تو*

 

 

         * از تو فقط " ت" مانده و " واو"... قسمتی از

             یکی از سروده های سید علی صالحی

         

 

دوباره پاییز ...

روزهای برفی در پیش اند چمن های پیر موسپید! شب های شیون درختان و اشک یخ زده ناودان           در عزای مرگ برگ ضجه های گربه آبستن  در پستوهای ولنجک برف و قهقهه کلاغ بی حیا بر بلندای جسد برگ  قندیل اضطراب کلاس درس سرفه ها، تب ها،ناخن یخ زده انگشت پاخبر انسداد راه های یخ زده   و من بی خبر که هنوز در ابتدای این راهم...!   (حدود دو هفته پیش گفته ام!)

خال رخسار حسن ، نقطه بسم الله است...

ماه رمضان دو سال پیش، در شبکه چهارم سیما، دکتر پرویز عباسی دادکانی، که بسیار از او بسیار آموخته ام،  بعد از افطار در مورد فرهنگ ماه رمضان و پیوند آن با ادبیات،سخن می گفت. تا اینکه در شب چهاردهم ماه ، به تناسب ولادت امام حسن مجتبی-درود خدا بر او- حکایت لطیفی را در مورد ارتباط خواجه حافظ شیرازی و امامین حسنین-  درود خدا برایشان- نقل کرد :

گویا، صاحبدلی ( که دکتر پرویز عباسی دادکانی ، نامی از وی نبرد و من حدس می زنم که آن فرد خود دکتر بوده) در عالم مکاشفه، توفیق دیدار با حافظ را پیدا می کند و همراه وی غزل (ای گل به شکر آن که توایی پادشاه حسن/ با بلبلان بیدل شیدا مکن غرور...) را می خواند. حافظ در توضیح این بیت، می گوید: فلانی می خواهم یکی از رازهای دیوانم را برایت فاش کنم. هر جا از دیوان من ، کلمه " حسن " را دیدی ، بدان ، مقصود و نیت اصلی من، در آن لحظه، امام حسن و امام حسین -  درود خدا برایشان- بوده است...

میلاد امام حسن مجتبی بر تمام انسان ها، گل ها ، کوه ها ، دریا ها، آب ها، زمین ها ، آسمان ها و خلا صه بر همه و  همه و همه  مبارک باد...